Saga mannlegrar framleiðslu og málningarnotkunar nær aftur til steinaldar. Víðtækar fornleifafræðilegar vísbendingar staðfesta að þegar fyrir 7.000 árum hafi fólk í frumstæðum samfélögum búið til grunnhúðunarefni með því að nota dýrafitu, trjásafa og náttúruleg litarefni; þeir beittu þessu með verkfærum eins og fjöðrum og kvistum í skreytingarskyni. Með framfarir mannlegs samfélags og tilkomu bronsaldar náðu fornar siðmenningar mismiklum framförum við að móta húðun beint úr náttúrulegum efnum.
Í Kína, strax á Shang-ættinni, var náttúrulegt skúffu sem uppskorið var úr villtum lakktrjám notað til að skreyta áhöld, hallir og musteri. Á vor- og hausttímabilinu var búið að ná tökum á tækninni til að vinna tungolíu í húðun. Á tímum stríðsríkja kom fram sú venja að blanda hráu skúffu við tungolíu -sem markaði tilkomu aukefna í húðunarsamsetningum og knúði þróun húðunar inn í nýtt tímabil. Skúffukisturnar og gripirnir sem grafnir voru upp úr Mawangdui Han-gröfunum í Changsha eru með sterkar, endingargóðar lakkfilmur með framúrskarandi verndandi eiginleika; þessar niðurstöður sýna glöggt fram á þann mikla þroska sem kínverska hrálakktæknin hafði náð á 2. öld f.Kr. Sameinuð notkun tungolíu og náttúrulegs lakks leiddi til almenna hugtaksins „youqi“ (bókstaflega „olíu-lakk“ eða málning), nafn sem hefur verið viðvarandi til þessa dags.
